پندیــــــــــــــــــــــــــات

«پنــــدیـات» گر نداردخوش پیامی شعرمان رفته ایم درجنگ بی تیر وکمـان فردِ بی شمشیر وبی تیر وکمان چون روددرچنگ شَوَدبی خانمـان هر شهیدی داده ما را این پیام شدحجاب والاترازآن خونمــان عزت وآزادگی داده زنـــان باحجاب سنگین شده کردارمـان هست اگرتبعیض وجمعَ مشکلات نیست هرگز مانع از ارشادمــان شعرِما گرتلخ ولی پندی بُـَود شعرماداده صفــابـرجانمــان مهربانی گر کنی خلقِ خـدا تورها گردی ز غمها بی گمـــان ای که باما گشته ای نامهربان رومگردان تو بمان همراهمــان از غرورو ازتکبرشورهـــا با«رضا»توهمدلی کن این زمـان فیروزی/شهریور1398/گوگد